Gerecht EU: geen herstel van kwekersrecht Melrose na te late betaling jaarlijkse taks

Gerecht EU 29 april 2026, IEF 23506, LS&R 2379; IEFbe 4204; ECLI:EU:T:2026:295 (Romagnoli Fratelli SpA tegen Community Plant Variety Office). In Romagnoli Fratelli/CPVO bevestigt het Gerecht de beslissing van de Kamer van Beroep van het Communautair Bureau voor plantenrassen (CPVO) over de beëindiging van het communautaire kwekersrecht voor het aardappelras Melrose. Het kwekersrecht was in 2012 verleend en sinds 2018 in handen van Romagnoli Fratelli. Nadat de jaarlijkse taks niet tijdig was betaald, stuurde het CPVO een debetnota en vervolgens een formele herinnering via het elektronische gebruikersportaal MyPVR. Omdat betaling uitbleef, beëindigde het CPVO het kwekersrecht bij besluit van 21 maart 2022 op grond van artikel 21 lid 2 onder c Verordening 2100/94. Een eerder verzoek om restitutio in integrum wegens de gemiste betalingstermijn was al afgewezen; het beroep daartegen werd door het Gerecht en vervolgens door het Hof van Justitie verworpen. In deze procedure ging het om een tweede verzoek tot restitutio, gericht op herstel van de termijn om beroep in te stellen tegen het beëindigingsbesluit van 21 maart 2022. Dat beroep was pas op 6 januari 2023 ingesteld, terwijl de beroepstermijn op 30 mei 2022 was verstreken. De Kamer van Beroep achtte zichzelf bevoegd om over dat verzoek te beslissen, omdat het ging om een termijn die tegenover haarzelf in acht moest worden genomen. Het Gerecht bevestigt die bevoegdheid op basis van artikel 80 Verordening 2100/94, het beginsel van parallelle bevoegdheid en de vergelijkbare regeling bij EUIPO.

Het Gerecht verwerpt vervolgens alle inhoudelijke bezwaren van Romagnoli. Voor restitutio in integrum moet de verzoeker aantonen dat hij, ondanks alle in de bijzondere omstandigheden vereiste zorgvuldigheid, een termijn niet heeft kunnen naleven; die voorwaarden worden strikt uitgelegd omdat termijnen de rechtszekerheid dienen. Romagnoli had volgens het Gerecht niet bewezen dat sprake was van bijzondere omstandigheden of van voldoende zorgvuldigheid. De verwijzingen naar de COVID-19-pandemie, ziekteverzuim, de afwezigheid van de medewerker die verantwoordelijk was voor CPVO-correspondentie, personeelstekorten, financiële en juridische beperkingen en een eerdere cyberaanval waren onvoldoende concreet onderbouwd, met name voor de relevante periode van 30 maart tot 30 mei 2022. Ook was niet aangetoond waarom taken of MyPVR-toegang niet aan een andere medewerker konden worden overgedragen. Bewijs dat pas voor het eerst bij het Gerecht was overgelegd, werd buiten beschouwing gelaten. Verder faalt het betoog dat het CPVO de herinnering niet rechtsgeldig had betekend. MyPVR is een geldig officieel kanaal voor elektronische kennisgevingen, nu Romagnoli voor elektronische communicatie had gekozen en de voorwaarden daarvan had aanvaard. Artikel 65 Verordening 874/2009 over postbezorging was daarom niet van toepassing; de elektronische kennisgeving moest worden beoordeeld aan de hand van artikel 64a Verordening 874/2009 en de MyPVR-regels. De herinnering van 10 januari 2022 werd geacht op 18 januari 2022 te zijn ontvangen. Het beroep wordt volledig verworpen en Romagnoli wordt veroordeeld in de kosten.

95      As has already been stated in paragraphs 88 to 90 above, the applicant does not dispute that it agreed to receive communications and notifications from the CPVO via MyPVR. In that regard, it should also be recalled that, according to the first paragraph of Article 4 of the decision of 20 December 2016 of the President of the CPVO, once the user has activated the option of communicating with the CPVO electronically, all electronically available official notifications from the CPVO, including documents containing actions for which service is provided for in Article 79 of Regulation No 2100/94, will be made via MyPVR. MyPVR should therefore be regarded as the only official channel for communicating official notifications, including those provided for in Article 79 of Regulation No 2100/94.

96      Consequently, pursuant to the first paragraph of Article 4 of the decision of 20 December 2016 of the President of the CPVO, the CPVO notified to the applicant via MyPVR, in the first place, on 27 October 2021, a debit note relating to payment of the annual fee, followed, on 28 October 2021, by an automatic email, and, in the second place, on 10 January 2022, the reminder in question inviting it to pay the unpaid fee in accordance with Article 83(2) of Regulation No 2100/94, followed, on 11 January 2022, by an automatic email.

97      As far as actual notification of the reminder of 10 January 2022 is concerned, the fourth paragraph of Article 4 of the decision of 20 December 2016 of the President of the CPVO states that a decision or other document is deemed to have been notified on the expiry of the seventh day following the day on which an email was sent to the user informing him or her that the digital copy of the decision or document was placed by the CPVO to the user area. In the case at hand, it follows that the reminder of 10 January 2022 must be regarded as having been notified on 18 January 2022, namely the seventh day following 11 January 2022, the date of the automatic email informing the applicant of the uploading of the document at issue to the MyPVR user area.

98      Furthermore, in accordance with the fifth paragraph of Article 4 of the decision of 20 December 2016 of the President of the CPVO, if users cannot access a decision or any other documents, they should inform the CPVO of it immediately. It must be pointed out that, in the case at hand, the applicant did not inform the CPVO of any problems accessing the documents at issue.

99      Consequently, the CPVO cannot be criticised for not having notified the reminder of 10 January 2022. In the absence of evidence to the contrary from the applicant, the reminder at issue is deemed to have been received by it on 18 January 2022. Therefore, that complaint must also be rejected as unfounded.

100    In the light of the foregoing, the fourth plea in law must be rejected and, accordingly, the action must be dismissed in its entirety as unfounded, without there being any need to rule on the applicant’s second head of claim, requesting, in essence, that the Court grant the application for restitutio in integrum examined by the Board of Appeal, or on the applicant’s third head of claim, requesting that the Court restore the Community plant variety right at issue.